Reis naar Nepal

Alles gepakt en in de vroege morgen richting brussel om in te checken naar Kathmandu met tussenstop in Dehli. John en joep werden eerst opgepikt, vervolgens wilfried En als laatste albert. Iedereen stond op tijd klaar en Els, onze chauffeuse was ook op tijd en dus geen vertragingen. Dat zal de komende dagen wel anders worden, want de drivers in Nepal houden zich steevast aan het academische half uurtje. Na een voorspoedige vlucht met veel slaapjes in het vliegtuig kwamen we aan in dehli waar het een dry day was.nooit van gehoord de reden kenden we ook nog niet, het gevolg was in ieder geval dat er geen alcohol werd geschonken, dus maar wachten tot 00.00 U en dan een eerste biertje in India aan de bekende luchthaven prijzen. Dan maar even rondhangen en gelukkig is zijn de shops hier 24 open in tegenstelling tot Brussel en Schiphol. Een omheinde grote kooi In de buitenlucht deed dienst als rookruimte en hier viel het op hoe warm het wel was. Ondanks de buitenlucht leek de rook te blijven hangen op de plek zoals bekend in de grote glazen kooien op andere vliegvelden. Na twee peuken terug in de koelte van de luchthaven.

Tegen de morgen inchecken voor een korte vlucht, 1.40, naar Katmandu. Na een fruitsapje toch nog een ontbijt, dus het was hard werken voor het personeel om alles rond te krijgen voor de landing werd ingezet. 

Voordeel van overdag te vliegen en een mooi welkom in Nepal zijn de Himalayas Die goed zichtbaar zijn...... Als je tenminste aan de linkerkant zit in het vliegtuig. Joep en ik zaten dus aan de verkeerde kant, Albert en John aan de goede kant.

Tijdens de vlucht het immigratieformulier en visa al opgediept want na de landing is het best een sprintje in te zetten om zo snel mogelijk bij immigration te zijn, want de rij groeit daar zeer snel en dan is het wachten. Als geroutineerde Nepalgangers hadden we alles vooraf al ingevuld foto op visa. De frustratie van sommige bezoekers kan zeer groot worden als ze na een uur aanschuiven in de rij teruggestuurd worden aan de visumbalie omdat ze immigrationformulier niet hebben ingevuld.

Zo wij dus snel door visumbureau and douane en dan snel naar bagageband om de bagage op te pikken. De voorsprong die we hadden werd echter te niet gedaan en hoe het mogelijk is weet niemand, maar we kregen de koffers in volgorde van gewicht. Joep zijn koffer, de lichtste, kwam als eerste, op de voet gevolgd door koffer van John. Na 15 minuten kwam de 20,50 kg wegende koffer van wilfried en uiteindelijk na nog 10 minuten kwam Albert zijn koffer met label 'heavy', namelijk 30,400 gr, dus eigenlijk te zwaar maar met enige verklaring in Brussel dat er pennen en schriften inzaten voor het goede doel, werd er een oogje toegeknepen.

Vervolgens naar buiten, waar de warmte ons overviel en ook het hartelijk weerzien met Indira, die busje had geregeld en de reis voor ons heeft verzorgd. Nadat we de traditionele malla, een krans van

afrikaantjes, om kregen gehangen konden we het busje instappen voor de befaamde rit naar het hotel. Befaamd voor de nieuwkomers Joep en John omdat ze voor het eerst kennis zouden maken met het Nepalese verkeer...... Wij, Albert en ik, stomverbaasd na de eerste 400 meter omdat het zo rustig was? Bleek het Dasein te zijn, een feest zoals bij ons kerstmis en iedereen gaat dan naar de ouders. Dus meer dan de helft van Kathmandu was elders. Nou dus goed te merken want in een mum van tijd waren we Gaurigat bij Indira waar we koffie en the kregen en sommigen kennismaakten met de familie en voor anderen een weerzien. En gasten worden altijd heel vriendelijk en hoffelijk ontvangen en dus kregen wij ook de tika van het oudste mannelijke familielid van indira. De oude man, mag heel de dag rode stippen aanbrengen op het voorhoofd... Een flink karwei. In ieder geval zag de man er terug zeer monter uit, want vorig dacht ik dat de schuddende en bevende man het geen week meer zou uithouden. Nu een jaar later en een pak fitter kweet hij zich aardig van zijn taak.

Na deze tussenstop van een uurtje of twee waren we toch blij dat we verder konden naar het hotel. Een lekkere douche na de lange reis doet wonderen. Na een 15 min, een recordtijd gezien de situatie kwamen we al aan in het International Guest house. Een prachtig hotel, leuke kamers en vooral een grote binnentuin waar het lekker toeven is. Na uitgepakt te hebben besloten we Kathmandu In de nabijheid van het hotel te verkennen. Joep en John al vol verbazing en ongeloof, het bekende fenomeen van iedereen die voor de eerste keer in Nepal komt. De chaos, ondanks Dasein, de rommel die overal ligt, de kleurige kleren van de vrouwen, maar ook de dieren langs de weg, het stof, de pagodes en transportmiddelen, kortom andere geuren en kleuren (in positieve en soms minder positieve zin :)). En john kon het niet laten, na enige morele druk van ons, om met een kleurrijke heilige man op de foto te staan.