Joep en John hadden geluk want Dasein bleek nog aan de gang te zijn en dat hield in dat we in een recordtempo, een half uur, Kathmandu uitreden. Onderweg, iets voorbij Dhulikhel een eerste stop voor het ontbijt op een dakterras. Toch nog enige bewolking en dus geen bergen, althans grote te zien. Voordien hadden we het grote shiva standbeeld gezien.
Het eerste deel van de weg toch nog vrij comfortabel. Voor de nieuwkomers toch nog even wennen aan de rijstijl in Nepal en de beste raad is gewoonnaar buiten kijken en genieten van de prachtige natuur en alle bezienswaardigheden, rijstvelden, tempels en dagdagelijkse taferelen. Meerijden heeft weinig zin, want dan breekt het angstzweet uit:). Na het ontbijt, waar Albert zijn selfie materiaal demomstreerde, reden we verder de highway naar Tibet op richting Mainapokhari. Na het passeren van de rivier, Bothi Koshi, verlieten we de highway en begint de helse rit. Trouwens stel je niet te veel voor van deze highway, niet altijd kunnen er gemakkelijk twee voortuigen passeren en de staat van de weg is Nepalees :). De weg is hobbelig en het vergt heel wat rijvaardigheid om allen kuilen te ontwijken, op tijd te remmen als de weg weggeveegd is door landslides en vooral tegenliggers van allerlei slag te ontwijken. Kortom we worden goed door elkaar geschud. Naar,ate de kwaliteit van de weg afneemt, wordt het langschap steeds prachtiger en indrukwekkender. Eigenlijk is de weg een opeenvolging van klimmen en afdalen naar een rivier, die een tijdje gevolgd wordt om vervolgens hetzlefde scenario met andere views te ondergaan.
Vlak na de rivier roept Luc stop, auto moet acheruit rijden, want daar is de plek om viajes te eten. Blijkt dat je hier lekkere gegrilde visjes kan eten, a la kleine sardientjes vij de griek. Dus zo gezegd zo gedaan, de man aan het werk en de een portie wordt gegrild. Omdat ik geen fan ben van sardientjes, laat ik ze voor wat ze zijn, John en Joep wagen er zich niet aan, maar de anderen veroberen de visjes met veel smaak. Ik bied John nog een gedroogde vissnack aan voor onderweg, maar daar bedankt John zeer minzaam voor.
Uiteindelijk gaat de voorlaatste klim naar een pas van 2600 meter, het hoogste punt van de reis. We stoppen hier in Kharidunga om te vernoegen aan een noodlesoep. Het landschap lijkt op een grijs maanlandschap. Vroeger waren er hier mijnen die het landschap toch deels verwoest hebben. Nu wonen op deze hoogte vooral Tibetanen. Het leven is er hard en het toerisme biedt dan toch nog enig soelaas en ruimte om te overleven. Op deze hoogte wel een prachtig schouwspel van zon, schaduwen en wolken. Rorschach zou er veel inspiratie opdoen.
Na onze rustpauze nog een afdaling naar charikot, en vervolgens nog een keer up richting Mainapokhari. Bij een van de controleposten moesten we onze namen en paspoortnummers doorgeven, anders konden we niet verder. Maar goed dat we Indira en andere nepalezen bij ons hebben. Zij Regelden dat we zonder problemen verder konden. Aangekomen in Charikot nog een passagier opgepikt, luisterend naar de bijnaam Lawyer Number One. In Charikot begint de afdaling naar de Tama Koshi. We zien de rivier stromen in de diepte met rechts en links glooiende hellingen die je liever niet te voet doet. Naarmate we verderen wordt de weg slechter en het hobbelen neemte toe. We hebben handen en voeten nodig om Niet van de ene hoek van de vus naar de andere geslingerd te worden. Plotseling geen gehobbel meer,we rijden over een nieuw stuk geasfalteerde weg....... En dat voor 500 meter.
Uiteindelijk komen we bij de Tama Koshi bridge aan, waar we de rivier oversteken voor de laatste klim naar Mainapokhari. Na 40 minuten passeren het spandoek dat de weg aangeeft naar de HCH kliniek. We stoppen bij Het gemeenschapshuis, onze slaapplaats en we zijn blij dat we uiteindelijk de benen kunnen streken. Na de spullen uitgeladen te hebben, de traditionele masala thee te hebben gedronken dalen we af naar het ziekenhuis dat we in de verte kunnen we het zien liggen. De weg naar het ziekenhuis bestaat niet meer uit aarde, stenen zijn aangebracht, de weg verhard, maar... de stenen kunnen er wel voor zorgen dat als de patient nog geen breuken heeft, hij bij aankomst met de ambulance of ande voertuig hij of zij ........ Het is in ieder geval verbeterd en het departement wil zijn best doen om de weg echt te asfalteren (gezien het tijdende aantal patienten). Als we bij het ziekenhuis aankomen, moet ik zeggen dat het er geweldig uitzietDan komen we aan bij ons zieknhuisje. Het ziet er geweldig uitziet. We worden hartelijk begroet door de bevolking en in bijzonder door de familie Dahal. Daarnaast ook nog allerlei leden van de raad van bestuur van de cooperatie waaronder het Ziekenhuis nu valt. Het ziet er eigenlijk allemaal prima uit, de apotheek is aanwezig en ..... de nieuwe tegelvloer is gelegd, wat de hygiene ongetwijfeld ten goede komt. Na een korte rondleiding is het terug naar boven naar onze veblijfplaats. We krijgen een korte rondleiding en worden bijgepraat over de laatste stand van zaken. Iedereen heeft een tevreden gevoel, maar het werk is nog niet af en daar zullen we ons verder voor inspannen.
De avond wordt afgesloten met een Nepalese maaltijd In een typische Nepalese gelegenheid, waar het natuurlijk nog zeer gezellig werd met na een tijdje toch koude everest. De laatste 4 biertjes namen we mee naar ons dakterras en de avond werd afgesloten met mcDowells :).en op dit moment genieten we met zijn allen op het dakterras van een lekker biertje.
Morgen een beetje op tijd op want er is een plechtigheid voor het 1-jarig bestaan van het ziekenhuis. Ze hebben ons verzekerd dst de speeches niet te lang zullen zijn. Vorig jaar bij de opening waren we zowat gekookt na uren in de zon naar speeches geluisterd te hebben.
Geen opmerkingen:
Een reactie posten