Reis naar Mainapokhara

De vorige dag op tijd naar bed want vandaag de lange en boeiende rit naar Mainapokhari. Dus om 05.30 uur opstaan en vertrekken om 06.30. Naar Nepalese traditie iets later en dus werden we, patrick, John, Joep, Luc, Stefaan en Roger, om 07.00 uur opgepikt. Vervolgens moesten we nog wat andere medereizigers op te laden, een neef Van Dhraba, vervolgens Albert en Indira In gaurigat en als laatste de dochter van de burgemeester van Mainapokhai gaurigat. Nou dacht ik, als er nog bijkomen is het busje dus te klein :).

Joep en John hadden geluk want Dasein bleek nog aan de gang te zijn en dat hield in dat we in een recordtempo, een half uur, Kathmandu uitreden. Onderweg, iets voorbij Dhulikhel een eerste stop voor het ontbijt op een dakterras. Toch nog enige bewolking en dus geen bergen, althans grote te zien. Voordien hadden we het grote shiva standbeeld gezien.

Het eerste deel van de weg toch nog vrij comfortabel. Voor de nieuwkomers toch nog even wennen aan de rijstijl in Nepal en de beste raad is gewoonnaar buiten kijken en genieten van de prachtige natuur en alle bezienswaardigheden, rijstvelden, tempels en dagdagelijkse taferelen. Meerijden heeft weinig zin, want dan breekt het angstzweet uit:). Na het ontbijt, waar Albert zijn selfie materiaal demomstreerde, reden we verder de highway naar Tibet op richting Mainapokhari. Na het passeren van de rivier, Bothi Koshi, verlieten we de highway en begint de helse rit. Trouwens stel je niet te veel voor van deze highway, niet altijd kunnen er gemakkelijk twee voortuigen passeren en de staat van de weg is Nepalees :). De weg is hobbelig en het vergt heel wat rijvaardigheid om allen kuilen te ontwijken, op tijd te remmen als de weg weggeveegd is door landslides en vooral tegenliggers van allerlei slag te ontwijken. Kortom we worden goed door elkaar geschud. Naar,ate de kwaliteit van de weg afneemt, wordt het langschap steeds prachtiger en indrukwekkender. Eigenlijk is de weg een opeenvolging van klimmen en afdalen naar een rivier, die een tijdje gevolgd wordt om vervolgens hetzlefde scenario met andere views te ondergaan.

Vlak na de rivier roept Luc stop, auto moet acheruit rijden, want daar is de plek om viajes te eten. Blijkt dat je hier lekkere gegrilde visjes kan eten, a la kleine sardientjes vij de griek. Dus zo gezegd zo gedaan, de man aan het werk en de een portie wordt gegrild. Omdat ik geen fan ben van sardientjes, laat ik ze voor wat ze zijn, John en Joep wagen er zich niet aan, maar de anderen veroberen de visjes met veel smaak. Ik bied John nog een gedroogde vissnack aan voor onderweg, maar daar bedankt John zeer minzaam voor.

Uiteindelijk gaat de voorlaatste klim naar een pas van 2600 meter, het hoogste punt van de reis. We stoppen hier in Kharidunga om te vernoegen aan een noodlesoep. Het landschap lijkt op een grijs maanlandschap. Vroeger waren er hier mijnen die het landschap toch deels verwoest hebben. Nu wonen op deze hoogte vooral Tibetanen. Het leven is er hard en het toerisme biedt dan toch nog enig soelaas en ruimte om te overleven. Op deze hoogte wel een prachtig schouwspel van zon, schaduwen en wolken. Rorschach zou er veel inspiratie opdoen.

Na onze rustpauze nog een afdaling naar charikot, en  vervolgens nog een keer up richting Mainapokhari. Bij een van de controleposten moesten we onze namen en paspoortnummers doorgeven, anders konden we niet verder. Maar goed dat we Indira en andere nepalezen bij ons hebben. Zij Regelden dat we zonder problemen verder konden. Aangekomen in Charikot nog een passagier opgepikt, luisterend naar de bijnaam Lawyer Number One. In Charikot begint de afdaling naar de Tama Koshi. We zien de rivier stromen in de diepte met rechts en links glooiende hellingen die je liever niet te voet doet. Naarmate we verderen wordt de weg slechter en het hobbelen neemte toe. We hebben handen en voeten nodig om Niet van de ene hoek van de vus naar de andere geslingerd te worden. Plotseling geen gehobbel meer,we rijden over een nieuw stuk geasfalteerde weg....... En dat voor 500 meter.

Uiteindelijk komen we bij de Tama Koshi bridge aan, waar we de rivier oversteken voor de laatste klim naar Mainapokhari. Na 40 minuten passeren het spandoek dat de weg aangeeft naar de HCH kliniek. We stoppen bij Het gemeenschapshuis, onze slaapplaats en we zijn blij dat we uiteindelijk de benen kunnen streken. Na de spullen uitgeladen te hebben, de traditionele masala thee te hebben gedronken dalen we af naar het ziekenhuis dat we in de verte kunnen we het zien liggen. De weg naar het ziekenhuis bestaat niet meer uit aarde, stenen zijn aangebracht, de weg verhard, maar... de stenen kunnen er wel voor zorgen dat als de patient nog geen breuken heeft, hij bij aankomst met de ambulance of ande voertuig hij of zij ........ Het is in ieder geval verbeterd en het departement wil zijn best doen om de weg echt te asfalteren (gezien het tijdende aantal patienten). Als we bij het ziekenhuis aankomen, moet ik zeggen dat het er geweldig uitzietDan komen we aan bij ons zieknhuisje. Het ziet er geweldig uitziet. We worden hartelijk begroet door de bevolking en in bijzonder door de familie Dahal. Daarnaast ook nog allerlei leden van de raad van bestuur van de cooperatie waaronder het Ziekenhuis nu valt.  Het ziet er eigenlijk allemaal prima uit, de apotheek is aanwezig en ..... de nieuwe tegelvloer is gelegd, wat de hygiene ongetwijfeld ten goede komt. Na een korte rondleiding is het terug naar boven naar onze veblijfplaats. We krijgen een korte rondleiding en worden bijgepraat over de laatste stand van zaken. Iedereen heeft een tevreden gevoel, maar het werk is nog niet af en daar zullen we ons verder voor inspannen.

De avond wordt afgesloten met een Nepalese maaltijd In een typische Nepalese gelegenheid, waar het natuurlijk nog zeer gezellig werd met na een tijdje toch koude everest. De laatste 4 biertjes namen we mee naar ons dakterras en de avond werd afgesloten met mcDowells :).en op dit moment genieten we met zijn allen op het dakterras van een lekker biertje.

Morgen een beetje op tijd op want er is een plechtigheid voor het 1-jarig bestaan van het ziekenhuis. Ze hebben ons verzekerd dst de speeches niet te lang zullen zijn. Vorig jaar bij de opening waren we zowat gekookt na uren in de zon naar speeches geluisterd te hebben.

De pleinendag of koningsteden

Gistereren is nog een reisgezel aangekomen, die Nepal ook al goed kent namelijk Patrick. Dat wordt dus het groepje samen met Idene, een vrijwilligster die hier al bijna  5 maanden is, waar we de komende periode zullen mee optrekken.  Traditional als je in Nepal aankomt wordt met de nieuwe reizigers in chulo gegeten. Nu hebben we dit even een dag uitgesteld omdat Patrick een dag later toekwam. In dit restaurant wordt het typische  Nepalese gerecht dal bath geserveerd (zie foto van de blog).


De volgende morgen stonden de koningssteden Bhaktapur en Patan op

het programma. Dit waren twee kleine koninkrijken die samen met kathmandu in het verleden de dienst uit maakten. De ene kopieerde letterlijk van de andere qua gebouwen die op het plein van de koningen moesten komen. En de een wou natuurlijk niet onderdoen voor de andere.  De historische vermelding gaat terug tot 450 na Christus. De paleizen en tempels getuigen van een rijk verleden. Twee koningssteden toch een beetje veel op een dag en zeker met Sameer, onze gids die er zoveel vanaf weet.

Waarschijnlijk had hij na de eerste stad bhaktapur al gezien aan ons dat het toch een beetje te veel werd, qua inforatie en dus ging de trip richting Patanan geparde met de uitspraak dat eigenlijk veel zaken hetzelfde waren in deze tweede koningstad. Maar goed tijdens de wandeling in de koningsteden had John een goede medestander gevonden wat het intensief luistern naar de gids aanging..... Alhoewel patrick verdween soms om weer wat originele kiekjes te schieten. Zijn nieuwe fototoestel werd die dag al meer dan ingewijd. Voor meer informatie kan iedereen altijd aankloppen bij John :).

Ondertussen zijn Luc en zijn twee vrienden, Stefaan en Roger, inmiddels terug uit Chitwan. Tijdens het eten was Luc even spraakzaam als altij en had Hij een sterk verhaal, maar bevestigd door getuigen. Het olifantenritje dat wij iets later ook zullen maken had een onverwachte wending gekregen. Eens goed op weg begon de stellage met het korfje los te komen en..... Het resultaat was dat ze plotseling onder de olifant hingen met bakje en al. De eerste keer dat dit ooit gebeurde en natuurlijk grote paniek bij de berijder want die olifant mocht natuurlijk niet gaan zitten. Nou, de chinees die de vierde man was in het korfje, kreeg, onderste bonven hangende allerlei appjes, waar hij nu bleef. Zijn reisgezelschap zat namelijk te wachten. Probeer dan maar te appen dat je met bakje onder een olifant hangt :). Al bij al, eind goed al goed, maar er staat ons dus nog wat te wachten en wellicht vooraleer op te stappen maar even Checken of stellage goed vast zit.
Niet te laat naar bed want morgen zou het busje er om 7 u zijn om met zijn allen naar Mainapokhari te rijden. 280 km en 7 u onderweg over de hobbelige Nepalese wegen. Op 7 oktober is het ziekenhuisje een jaar open en is er een soort plechtigeheid waar we in vol Nepalees ornaat moeten aantreden. Het pakje van John en joep is ondertussen klaar; de maten waren voordien al doorgegeven. Dus een lange maar mooie rit voor de boeg. Voor Albert, Patrick en mij een bekende rit, maar voor Joep en John zal het toch wel speciaal worden om kennis te maken me de Nepalese wegen en ... het echt drukke verkeer in Kathmandu, nu dasein voorbij is.

De tempelronde

Na het gezellige eten en de nodige everestbiertjes (650 ml) liet de slaap niet op zich wachten en iedereen was dan ook al om 8.30 present voor het ontbijt in de mooie tuin van het international Guest house. Om 9.30 waren we, John, Joep en ik klaar om van start te gaan met onze Tempelronde. Deze dag zouden we de Boudhanath, de apentempel en als laatste het grote hinducomplex Pashupatinath. Albert heeft deze tempels al zeer vaak gezien en moest ook wat andere werkzaamheden verrichten. Stipt op tijd volgens Nepalese normen kwam onze gids Sameer ons ophalen aan het hotel om richting apentempel te trekken. Net als gisteren verliep het vrij vlot, nog altijd dasein natuurlijk. Hebben wij trouwens ook bij het ontbijt gemerkt, want geen croissants want de bakkers werkten nog niet.tijdens rit en in Thamel, het oude centrum van Kathmandu, was het ons trouwens ook opgevallen dat vele winkels nog gesloten waren.

In de auto begon onze gids Sameer al allerlei informatie te geven waarvan ik in ieder geval het meeste vergeten ben na een dag tempelgang. Zoveel informatie, de harde schijf vol na een dag, maar John heeft ongetwijfeld meer opgeslaan, want hij was echt de meest aandachtige luisteraar.

De Swayambhunat is een oud religieus complex, vooral met een boeddhistische stempel, maar ook met hinduinvloeden. Het ligt bovenop een heuvel in de kathmandu-vallei en toen Sameer de klassiek vraag stelde (voor mij althans) of we main entrance zouden nemen of via de achterzijde, hebben we toch maar voor de achterzijde geopteerd. De 365 stijle trappen via de hoofdingang deden me toch te veel aan een pelgrimstocht denken om het heiligdom te bereiken :). Dus eenmaal aangekomen aan de achterzijde toch een paar trapjes nemen en dan kwamen we zowaar aan het apenzwembad. 

Ja ja, blijkt dit tempelcomplex ook de apen-tempel te zijn en de apen die er rondlopen zijn niet alleen heilig, maar kunnen ook nog zwemmen. Nou zoiets kon ik mij van de vorige keren ook niet meer herinneren, maar de apen doeken echt in het water, soms uit een boom van wel 4 meter. En zoals bij ons zijn er ook apen van deze groep die niet van zwemmen houden. Alleen de meeste mensen kunnen (leren) zwemmen, maar bij apen is zwemmen een uitzondering.


Daarnaast bestaat dit heiligdom uit een grote stoepa met de typsiche boeddha-ogen uitkijkend over de vallei. In 1934 is de stoepa uit de 14de of 16de eeuw terug opgebouwd na een zeer zware aardbeving. Nu zijn er ook een Tibetaans kloosters, vele andere ‘shrines’ en winkeltjes terug te vinden. De hindu pagodes ontbreken hier ook niet, alsook de tempels met een spitsere afwerking zoals anghor what.

De mantra Om Mani Padme Hum is hier een veel gedraaide melodie . Na een hele toelichting op de hindu-variant van de hamer van Thor was het dan tijd om de steile trap af te dalen. Ondertussen 32 graden, en we waren er toch maar al te blij dat we hier niet naar boven zijn moeten klimmen. 

De tweede etappe ging naar de belangrijkste en bekenste Tibetaanse stoepa van Nepal de ‘Boudhanath”, een werelderfgoed. Het is een van de heiligste plekken voor de boeddhisten en de grote Stoepa is omgeven, in een cirkelvorm, door allemaal prachtige kleine huisjes waar vooral Tibetanen wonen. Naast de vluchtelingen van eind jaren 50, na de inpalming van Tibet door China, is deze plek echter altijd bewoond geweest door Tibatanen omdat de Stoepa op een belangrijke handelsroute lag tussen India, Nepal en Tibet. 

Na met de klok rond te stoepa gelopen te zijn en aan gebedsmolens van allerlei formaat gedraaid te hebben, bezoeken we het klooster waar er waarschijnlijk een retraite bezig was voor vrouwen, gezien de handtasjes die op de matten lagen. Ik vermoed dat ze op dit tijdstip waren gaan lunchen.

Ondertussen is temperatuur opgelopen en besluiten we op  een van de dakterrassen toch maar een hapje te eten en veel te drinken; een bier van 650 cl met twee en voor de rest toch maar water want straks komt volgende heiligdom aan de beurt en dat is uitgestrekter en dus meer lopen, trappenlopen in de warmte OF we moeten toch maar wat mediteren onder een paraplu.

Onze volgende halte na het trotseren van het verkeer was het grote hindoeistische tempelcomlex van Pashupatinath ter ere van de God Shiva, geassocieerd met vernietiging en schepping. Niet-gelovigen kunnen de grote tempel aan de ingang trouwens niet betreden. Na terug een interessante uitleg van onze gids over allerlei goden en godentwisten, en symbolische betekenissen bleek mijn harde schijf vol te zijn en kan ik toch maar mijn boekje naslaan om de vele goden een beetje op een rij te krijgen :). Het complex, gelegen aan de Bagmati rivier is ook de plek waar dagelijks meerdere traditionele crematies plaatsvinden. De god Shiva speelt hier zijn rol en assen verdwijnen in de rivier waar mensen zich wassen in het heilige water. En de heilige mannen, zijn zoals op vele plekken zeer bereid om op de foto te staan als er maar centjes rollen.

Reis naar Nepal

Alles gepakt en in de vroege morgen richting brussel om in te checken naar Kathmandu met tussenstop in Dehli. John en joep werden eerst opgepikt, vervolgens wilfried En als laatste albert. Iedereen stond op tijd klaar en Els, onze chauffeuse was ook op tijd en dus geen vertragingen. Dat zal de komende dagen wel anders worden, want de drivers in Nepal houden zich steevast aan het academische half uurtje. Na een voorspoedige vlucht met veel slaapjes in het vliegtuig kwamen we aan in dehli waar het een dry day was.nooit van gehoord de reden kenden we ook nog niet, het gevolg was in ieder geval dat er geen alcohol werd geschonken, dus maar wachten tot 00.00 U en dan een eerste biertje in India aan de bekende luchthaven prijzen. Dan maar even rondhangen en gelukkig is zijn de shops hier 24 open in tegenstelling tot Brussel en Schiphol. Een omheinde grote kooi In de buitenlucht deed dienst als rookruimte en hier viel het op hoe warm het wel was. Ondanks de buitenlucht leek de rook te blijven hangen op de plek zoals bekend in de grote glazen kooien op andere vliegvelden. Na twee peuken terug in de koelte van de luchthaven.

Tegen de morgen inchecken voor een korte vlucht, 1.40, naar Katmandu. Na een fruitsapje toch nog een ontbijt, dus het was hard werken voor het personeel om alles rond te krijgen voor de landing werd ingezet. 

Voordeel van overdag te vliegen en een mooi welkom in Nepal zijn de Himalayas Die goed zichtbaar zijn...... Als je tenminste aan de linkerkant zit in het vliegtuig. Joep en ik zaten dus aan de verkeerde kant, Albert en John aan de goede kant.

Tijdens de vlucht het immigratieformulier en visa al opgediept want na de landing is het best een sprintje in te zetten om zo snel mogelijk bij immigration te zijn, want de rij groeit daar zeer snel en dan is het wachten. Als geroutineerde Nepalgangers hadden we alles vooraf al ingevuld foto op visa. De frustratie van sommige bezoekers kan zeer groot worden als ze na een uur aanschuiven in de rij teruggestuurd worden aan de visumbalie omdat ze immigrationformulier niet hebben ingevuld.

Zo wij dus snel door visumbureau and douane en dan snel naar bagageband om de bagage op te pikken. De voorsprong die we hadden werd echter te niet gedaan en hoe het mogelijk is weet niemand, maar we kregen de koffers in volgorde van gewicht. Joep zijn koffer, de lichtste, kwam als eerste, op de voet gevolgd door koffer van John. Na 15 minuten kwam de 20,50 kg wegende koffer van wilfried en uiteindelijk na nog 10 minuten kwam Albert zijn koffer met label 'heavy', namelijk 30,400 gr, dus eigenlijk te zwaar maar met enige verklaring in Brussel dat er pennen en schriften inzaten voor het goede doel, werd er een oogje toegeknepen.

Vervolgens naar buiten, waar de warmte ons overviel en ook het hartelijk weerzien met Indira, die busje had geregeld en de reis voor ons heeft verzorgd. Nadat we de traditionele malla, een krans van

afrikaantjes, om kregen gehangen konden we het busje instappen voor de befaamde rit naar het hotel. Befaamd voor de nieuwkomers Joep en John omdat ze voor het eerst kennis zouden maken met het Nepalese verkeer...... Wij, Albert en ik, stomverbaasd na de eerste 400 meter omdat het zo rustig was? Bleek het Dasein te zijn, een feest zoals bij ons kerstmis en iedereen gaat dan naar de ouders. Dus meer dan de helft van Kathmandu was elders. Nou dus goed te merken want in een mum van tijd waren we Gaurigat bij Indira waar we koffie en the kregen en sommigen kennismaakten met de familie en voor anderen een weerzien. En gasten worden altijd heel vriendelijk en hoffelijk ontvangen en dus kregen wij ook de tika van het oudste mannelijke familielid van indira. De oude man, mag heel de dag rode stippen aanbrengen op het voorhoofd... Een flink karwei. In ieder geval zag de man er terug zeer monter uit, want vorig dacht ik dat de schuddende en bevende man het geen week meer zou uithouden. Nu een jaar later en een pak fitter kweet hij zich aardig van zijn taak.

Na deze tussenstop van een uurtje of twee waren we toch blij dat we verder konden naar het hotel. Een lekkere douche na de lange reis doet wonderen. Na een 15 min, een recordtijd gezien de situatie kwamen we al aan in het International Guest house. Een prachtig hotel, leuke kamers en vooral een grote binnentuin waar het lekker toeven is. Na uitgepakt te hebben besloten we Kathmandu In de nabijheid van het hotel te verkennen. Joep en John al vol verbazing en ongeloof, het bekende fenomeen van iedereen die voor de eerste keer in Nepal komt. De chaos, ondanks Dasein, de rommel die overal ligt, de kleurige kleren van de vrouwen, maar ook de dieren langs de weg, het stof, de pagodes en transportmiddelen, kortom andere geuren en kleuren (in positieve en soms minder positieve zin :)). En john kon het niet laten, na enige morele druk van ons, om met een kleurrijke heilige man op de foto te staan.