De tempelronde

Na het gezellige eten en de nodige everestbiertjes (650 ml) liet de slaap niet op zich wachten en iedereen was dan ook al om 8.30 present voor het ontbijt in de mooie tuin van het international Guest house. Om 9.30 waren we, John, Joep en ik klaar om van start te gaan met onze Tempelronde. Deze dag zouden we de Boudhanath, de apentempel en als laatste het grote hinducomplex Pashupatinath. Albert heeft deze tempels al zeer vaak gezien en moest ook wat andere werkzaamheden verrichten. Stipt op tijd volgens Nepalese normen kwam onze gids Sameer ons ophalen aan het hotel om richting apentempel te trekken. Net als gisteren verliep het vrij vlot, nog altijd dasein natuurlijk. Hebben wij trouwens ook bij het ontbijt gemerkt, want geen croissants want de bakkers werkten nog niet.tijdens rit en in Thamel, het oude centrum van Kathmandu, was het ons trouwens ook opgevallen dat vele winkels nog gesloten waren.

In de auto begon onze gids Sameer al allerlei informatie te geven waarvan ik in ieder geval het meeste vergeten ben na een dag tempelgang. Zoveel informatie, de harde schijf vol na een dag, maar John heeft ongetwijfeld meer opgeslaan, want hij was echt de meest aandachtige luisteraar.

De Swayambhunat is een oud religieus complex, vooral met een boeddhistische stempel, maar ook met hinduinvloeden. Het ligt bovenop een heuvel in de kathmandu-vallei en toen Sameer de klassiek vraag stelde (voor mij althans) of we main entrance zouden nemen of via de achterzijde, hebben we toch maar voor de achterzijde geopteerd. De 365 stijle trappen via de hoofdingang deden me toch te veel aan een pelgrimstocht denken om het heiligdom te bereiken :). Dus eenmaal aangekomen aan de achterzijde toch een paar trapjes nemen en dan kwamen we zowaar aan het apenzwembad. 

Ja ja, blijkt dit tempelcomplex ook de apen-tempel te zijn en de apen die er rondlopen zijn niet alleen heilig, maar kunnen ook nog zwemmen. Nou zoiets kon ik mij van de vorige keren ook niet meer herinneren, maar de apen doeken echt in het water, soms uit een boom van wel 4 meter. En zoals bij ons zijn er ook apen van deze groep die niet van zwemmen houden. Alleen de meeste mensen kunnen (leren) zwemmen, maar bij apen is zwemmen een uitzondering.


Daarnaast bestaat dit heiligdom uit een grote stoepa met de typsiche boeddha-ogen uitkijkend over de vallei. In 1934 is de stoepa uit de 14de of 16de eeuw terug opgebouwd na een zeer zware aardbeving. Nu zijn er ook een Tibetaans kloosters, vele andere ‘shrines’ en winkeltjes terug te vinden. De hindu pagodes ontbreken hier ook niet, alsook de tempels met een spitsere afwerking zoals anghor what.

De mantra Om Mani Padme Hum is hier een veel gedraaide melodie . Na een hele toelichting op de hindu-variant van de hamer van Thor was het dan tijd om de steile trap af te dalen. Ondertussen 32 graden, en we waren er toch maar al te blij dat we hier niet naar boven zijn moeten klimmen. 

De tweede etappe ging naar de belangrijkste en bekenste Tibetaanse stoepa van Nepal de ‘Boudhanath”, een werelderfgoed. Het is een van de heiligste plekken voor de boeddhisten en de grote Stoepa is omgeven, in een cirkelvorm, door allemaal prachtige kleine huisjes waar vooral Tibetanen wonen. Naast de vluchtelingen van eind jaren 50, na de inpalming van Tibet door China, is deze plek echter altijd bewoond geweest door Tibatanen omdat de Stoepa op een belangrijke handelsroute lag tussen India, Nepal en Tibet. 

Na met de klok rond te stoepa gelopen te zijn en aan gebedsmolens van allerlei formaat gedraaid te hebben, bezoeken we het klooster waar er waarschijnlijk een retraite bezig was voor vrouwen, gezien de handtasjes die op de matten lagen. Ik vermoed dat ze op dit tijdstip waren gaan lunchen.

Ondertussen is temperatuur opgelopen en besluiten we op  een van de dakterrassen toch maar een hapje te eten en veel te drinken; een bier van 650 cl met twee en voor de rest toch maar water want straks komt volgende heiligdom aan de beurt en dat is uitgestrekter en dus meer lopen, trappenlopen in de warmte OF we moeten toch maar wat mediteren onder een paraplu.

Onze volgende halte na het trotseren van het verkeer was het grote hindoeistische tempelcomlex van Pashupatinath ter ere van de God Shiva, geassocieerd met vernietiging en schepping. Niet-gelovigen kunnen de grote tempel aan de ingang trouwens niet betreden. Na terug een interessante uitleg van onze gids over allerlei goden en godentwisten, en symbolische betekenissen bleek mijn harde schijf vol te zijn en kan ik toch maar mijn boekje naslaan om de vele goden een beetje op een rij te krijgen :). Het complex, gelegen aan de Bagmati rivier is ook de plek waar dagelijks meerdere traditionele crematies plaatsvinden. De god Shiva speelt hier zijn rol en assen verdwijnen in de rivier waar mensen zich wassen in het heilige water. En de heilige mannen, zijn zoals op vele plekken zeer bereid om op de foto te staan als er maar centjes rollen.